Qeyd:
İqtisadi təzyiqlərin və hegemon sistemin media müharibəsinin davam etdiyi bir şəraitdə mühüm bir sual meydana çıxır: görəsən, batil cəbhəsi qısa müddətdə öz məqsədlərinə nail olubmu? Ümumiyyətlə, amerikalı və sionist cinayətkarlardan necə qisas almaq və onları necə cəzalandırmaq lazımdır?
Bu yazıda Qurani-Kərim ayələrinə istinad edilməklə “Qələbə rəvayəti” “Məğlubiyyət rəvayəti” qarşısında izah edilir. Bu yanaşmaya görə, şəhid tarixdə məğlub olan deyil, onun həqiqi qalibidir. Ziyarətün-Nahiyətül-Müqəddəsə ziyarənaməsində və Aşura hadisəsinə Qurani-Kərimin məntiqi ilə baxdıqda göstərir ki, şiə heç vaxt Kərbəla hadisəsini məğlubiyyət kimi qəbul etməmiş, məzlumluqla yanaşı izzəti də yaşamışdır.
Hesabatda həmçinin xeyirxah tənqidlə daxili cəbhəni zəiflədən dağıdıcı yanaşma arasındakı sərhəd, eləcə də rəvayətlər müharibəsi və düşmənin xəbər siyasəti qarşısında ayıq-sayıq olmağın zərurəti araşdırılır.
Hövzə Xəbər Agentliyinin verdiyi məlumata görə, Ekspertlər Məclisinin Rəyasət Heyətinin üzvü Höccətül-İslam vəl-müslimin Məhəmməd Məhdi Mirbaqirinin “İran vaxtı ilə” proqramının ekspertləri ilə söhbətində “qisas” ilə “həqiqi intiqam” arasındakı sərhəd izah olunur.
Onun sözlərinə görə, qisas cinayətkarların birbaşa mühakimə olunması və cəzalandırılmasıdır. Həqiqi intiqam isə tarixi və mərhələli bir prosesdir və öz son nəticəsinə həzrət Məhdi (ə.f)-ın zühuru zamanı çatacaq. Necə ki, həzrət İmam Hüseynin (ə) qanının intiqamı da bir günün deyil, tarix boyu davam edən bir proses olmuşdur.
Söhbətin davamında “Qələbə rəvayəti” qələbə və intiqam anlayışlarını təhlil edir. Bu baxışa əsasən, şəhid tarixdə məğlub olan deyil, onun həqiqi qalibidir. Şiə heç vaxt Kərbəla hadisəsini məğlubiyyət kimi qəbul etməmiş, əksinə, məzlumluqla yanaşı izzəti də yaşamışdır.
Həmin müsahibənin mətni dəyərli oxuculara təqdim olunur.
Sizin intiqam məsələsinə nəzəriniz necədir? Bu məsələnin əhəmiyyəti və zərurəti barədə fikirləriniz nələrdir?
Əvvəla, əziz şəhid rəhbərimizə, xüsusilə də on iki günlük müharibə və Ramazan ayında baş vermiş müharibə zamanı şəhid olmuş bütün böyük şəhidlərin yaxınlarına başsağlığı verirəm. Qəti şəkildə vurğulamaq lazımdır ki, bu, böyüklüyünü görməzlikdən gəlməyin mümkün olmadığı çox böyük bir hadisədir.
Tarix boyu şiə və İslam aləmi böyük alimlərin şəhadətinin şahidi olmuş, bu mövzuda ayrıca əsərlər də yazılmışdır. Mərhum Əllamə Əmini özünün «Əş-Şühədaul-Fəzilə» risaləsində şəhid Əvvəl, şəhid Sani, Qazi Nurullah və digər böyük elmi şəxsiyyətlərin adını çəkmişdir. Müasir dövrdə də din xadimləri arasında böyük şəhidlər olmuşdur.
Lakin bu şəhadət müstəsna bir şəhadətdir. Bu, mərcəiyyət məqamında olan, şiə dünyası və ümumilikdə İslam aləmi üçün misilsiz mövqeyə və hərtərəfli nüfuza malik bir şəxsiyyətin şəhadətidir. Şəhid Ayətullah Seyid Əli Xamenei rəsmi böyük bir dini mərcə idi və on iki günlük müharibədən sonra onun İslam dünyasındakı mövqeyi daha da yüksəldi, azad insanların rəhbərinə çevrildi. Bu hadisə son dərəcə böyük və misilsiz bir hadisədir.
Yəhudilər tarix boyu İslam və şiəliklə mübarizə aparmış, onlara zərbələr vurmuşlar. Ancaq şiə dünyasına qarşı belə bir cinayəti həyata keçirmək tarixdə çox nadir hadisələrdən biridir.
Mən demirəm ki, onlar bunu etmək istəmirdilər. Əksinə, istəyirdilər, lakin buna nail ola bilməmiş, şərait onlar üçün yaranmamışdı. Buna görə də bu hadisəyə sadə yanaşmaq mümkün deyil.
Şübhəsiz ki, əgər İnqilabın, xüsusilə də İslam İnqilabının siyasi tarixini izah etmək istəsək, deməliyik ki, bu tarix Şəhid Ayətullah Seyid Əli Xameneinin şəhadətindən əvvəl və sonra iki tam fərqli mərhələyə bölünür. Deməli, bu hadisə çox böyük bir dönüş nöqtəsidir və ona kiçildilmiş şəkildə yanaşmaq olmaz. Bu məsələ başa çatmış deyil, əksinə, bizimlə düşmən cəbhəsi arasında baş verəcək yeni hadisələr silsiləsinin başlanğıcıdır.
Necə ki, tarixi və ümumi miqyasda da İmam Hüseynin (ə) şəhadəti bir yolun sonu deyil, haqq cəbhəsi ilə batil cəbhəsi, ilahi peyğəmbərlər xətti ilə şeytan nizamı arasındakı böyük qarşıdurmanın yeni mərhələsinin başlanğıcı idi.
Aşurada baş verən müsibət aləmdə böyük dəyişikliklərin başlanğıcı oldu və bütün varlıq aləminə təsir göstərdi. Bu hadisə də həmin mahiyyəti daşıyır.
Bəzən Məsumlardan (ə) nəql olunan zühur əlamətlərindən biri olan «Nəfsi-Zəkiyyənin şəhadəti» yalnız bir nişanə kimi başa düşülür. Halbuki görünən budur ki, həmin şəhadətlə yanaşı çox böyük bir hadisə də baş verir. Bu gün də biz bunun əlamətlərini İran cəmiyyətinin daxilində, şiə dünyasında, İslam aləmində və ümumilikdə dünyada müşahidə edirik. İnşallah, bu proses öz nəticəsinə çatacaq.
Qisasdan həqiqi intiqama – cinayətkarların cəzalandırılmasından ilahi vədin gerçəkləşməsinə qədər
İkinci məsələ budur ki, bu böyük qan və axıdılmış bütün müqəddəs qanlar – istər sərkərdələrin, istər alimlərin, istər qadınların, istərsə də uşaqların, xüsusilə də şəhid olmuş məsum körpələrin qanı qarşısında düşmənə verilməli cavabı araşdırmaq istəsək, mənim fikrimcə, bunu iki mərhələdə izah etmək lazımdır.
Birinci mərhələ – qisas məsələsi
Bu cinayətdə birbaşa və ya dolayısı ilə iştirak etmiş şəxslər hökmən məhkəmə qarşısına çıxarılmalı və şübhəsiz ki, qisas olunmalıdırlar. Bu məsələdə heç bir tərəddüd yoxdur.
Onların bir qismi məlumdur, bir qisminin isə hələ ittihamı sübuta yetirilməyib. Bu hallar da araşdırılmalı, günahları sübut olunduqdan sonra ən ağır şəkildə qisas olunmalıdırlar.
Bizim yaratmalı olduğumuz imkanlardan biri də məhz terror və cinayətlərə belə cavab verməyə xidmət edən potensialın formalaşdırılmasıdır. Bu da çəkindirici gücün və imkanların artırılması istiqamətində təmin edilməli olan mühüm vasitələrdəndir ki, düşmən tarazlıq nöqtəsinə məcbur edilsin. Buna görə də qüdrətin formalaşdırılması istiqamətində bu, əsas vəzifələrdən və mühüm zəminlərdən biridir. Əgər tarazlığı dəyişmək istəyiriksə, bu imkanları mütləq yaratmalıyıq.
– Qisas elə intiqam deməkdirmi?
Bəli. Mənim nəzərdə tutduğum budur ki, intiqam anlayışı qisasdan daha geniş məna daşıyır.
Məsələn, İmam Hüseynin (ə) qətli hadisəsində qisas məsələsi vardır və bunun mühüm bir hissəsi də Muxtarın əli ilə həyata keçirildi. Lakin bu, İmam Hüseynin (ə) tam intiqamı demək deyil.
İmam Hüseynin (ə) intiqamı tarixin müxtəlif və mürəkkəb mərhələlərində gerçəkləşən böyük bir həqiqətdir və nəhayət, zühur dövründə kamilləşəcəkdir. Əslində, ilahi günlərdən biri də zühur və haqqın qəti qələbəsi günüdür. İmam Zamanın (ə) bayraqdarlarının, əsgərlərinin, hətta həzrətin özünün şüarı da «یا لثارات الحسین» – «Ey Hüseynin qanının intiqamını alanlar!» olacaq.
Bu intiqam yolu hər şeydən əvvəl çox böyük bir həqiqətdir. Aşura günü düşmənin yerə axıtdığı pak qanın həqiqi intiqamı şeytan cəbhəsinin tamamilə məhv edilməsidir və bu, mütləq baş verəcək. Lakin bu proses mərhələlərlə gerçəkləşəcək.
Bu o demək deyil ki, Allah-Taala Aşura günü şeytanın hakimiyyətini birdəfəlik məhv etməyə qadir deyildi. Əlbəttə, qadir idi. Necə ki, İmam Hüseyn (ə) də bunu etməyə qadir idi.
Rəvayətdə nəql olunur ki, həzrət Mədinədən çıxarkən cin tayfalarının başçıları onun hüzuruna gəlib dedilər:
– Siz geri qayıdın, bu işi biz başa çatdırarıq.
Lakin həzrət buyurdu:
– Əgər belə olmalı olsaydı, mən özüm buna sizdən daha qadirəm.
Deməli, bu işin öz qanunları və ilahi sünnələri vardır.
İntiqam məsələsi də belədir.
Əmirəl-möminin Əliyə (ə) qarşı törədilən cinayət də çox böyük bir intiqam tələb edir. Lakin o həzrət də ilahi səbir nümayiş etdirir.
Nəql olunur ki, bir nəfər həzrətə dedi:
– Ağam, bu qədər imkanlara, qüdrətə, İsmi-Əzəmə sahib olduğunuz, Qədr gecəsində mələklər və ruh sizə nazil olduğu halda necə olur ki, bütün bu hadisələr qarşısında yenə də səbir edirsiniz? İndi də bütün ilahi idarəçilik İmam Zamanın (ə) əlindədir. O həzrət bu hadisələr qarşısında necə səbir edir?
Həzrət buyurdu:
– Biz Allahın xəzinədarlarıyıq. Ancaq qızıl-gümüşün yox. Çünki bunlar Allahın bizə bəxş etdikləri qarşısında heç bir dəyərə malik deyil.
Sonra buyurdu:
«بل علی أسرار تدبیر الله» – yəni biz Allahın tədbirinin sirlərinə agahıq və məhz buna görə də ilahi tədbirin əsasında hərəkət edirik.
«Onlar Allahın əziz bəndələridir, Ondan qabağa keçməzlər...»
Beləliklə aydın olur ki, intiqamın mərhələli olması Allahın onu bir gündə həyata keçirməyə qadir olmaması demək deyil.
Əgər biz uzunmüddətli bir ilahi proqramdan danışırıqsa, bunun səbəbi odur ki, həmin proqram çərçivəsində müəyyən hadisələr və zəminlər formalaşmalıdır:
- haqq cəbhəsi qurulmalıdır;
- möminlə münafiqin cərgələri bir-birindən ayrılmalıdır;
- iman mərtəbələri formalaşmalıdır;
- Aşura oxu ətrafında tarixin böyük hadisələri baş verməlidir.
Bundan sonra elə bir cəbhə meydana çıxacaq ki, artıq dünya və maddi imkanlar uğrunda deyil, «یا لثارات الحسین» şüarı ilə meydana çıxacaq. Yəni İmam Hüseynin (ə) qanının intiqamını almaq üçün mübarizə aparacaq.
Bu cəbhə həmin mənəvi kamilliyə çatmalıdır. Çünki insan bu səviyyədə tərbiyə olunmasa, meydana şəxsi motivlərlə çıxacaq və bu artıq İmam Hüseynin (ə) qanının həqiqi intiqamı olmayacaq.
Qisas – ilk pillə, həqiqi intiqam isə Amerikanın bölgədən çıxarılmasıdır
Qisas ilə intiqam eyni məfhum deyil. Bu istiqamətdə iki əsas iş görülməlidir.
Birincisi, intiqamın həyata keçirilməsi üçün qüdrət hazırlığı olmalıdır; yəni lazımi qüvvə, imkan və hazırlıq təmin edilməlidir.
İkincisi isə qisasın icrası üçün dəqiq plan və strategiya hazırlanmalıdır.
Qisas məsələsini diqqətdən kənarda qoymaq olmaz. Çünki burada qüvvələr nisbəti pozularsa, düşmənin əli daha da açılar. Buna görə də biz tarazlığı iki müxtəlif müstəvidə qurmalı və qorumalıyıq. Bu isə ayrıca layihə, proqram və ciddi fəaliyyət tələb edir. Görünür, İslam İnqilabı tarixində də bunun nümunələri müəyyən dövrlərdə mövcud olmuşdur.
Bu fəaliyyətin adı heç bir halda terror deyil. Düşmən bizi terrorçuluqda ittiham edə bilər, lakin görülən iş düşmənin terroruna verilən cavab, əslində isə qisasdır.
Şəhidlərin qatillərindən qisas almaq yalnız hüquqi mövqe və ya şüar deyil. Bu, eyni zamanda qüdrət hazırlığı, ağıllı resurs səfərbərliyi, əməliyyat planlaşdırılması və konkret meydan strategiyası tələb edən icra mexanizmidir.
Necə ki, düşmənin bazalarını hədəfə almaq üçün raket və pilotsuz uçuş aparatları istehsal edirik, eləcə də qisasın həyata keçirilməsi üçün də ayrıca plan və hazırlıq görülməlidir. Bəli, bu sahədə də öz vəzifəmizi yerinə yetirməliyik.
Bir müddətdir bu barədə düşünürəm ki, ümumiyyətlə, dünyada mövcud beynəlxalq məhkəmə sistemlərinin qarşısında bizə İslam əsaslı bir məhkəmə hakimiyyəti lazımdır. İlahi hökmlərə söykənən elə bir məhkəmə sistemi qurulmalıdır ki, bəşəriyyətin hüquqlarını pozanlar – təkcə bizim deyil, digər xalqların və bütün insanların hüquqlarını tapdalayanlar – açıq və ədalətli şəkildə mühakimə olunsunlar.
Hökmlər də icra edilməlidir. Onların vəkilləri də məhkəmədə iştirak etməli, tam sərbəst şəkildə müdafiə hüququndan istifadə etməlidirlər.
Yəni ilahi hökmlərə əsaslanan rəsmi bir məhkəmə yaradılmalıdır ki, İslamın bu şəxslər barəsində hökmü aydın şəkildə ortaya qoyulsun.
Bundan sonra hökm çıxarılmalıdır. Bu məsələ təkcə ayrı-ayrı şəxslərə və ya yalnız İrana aid deyil. Mənim fikrimcə, bu həm fiziki şəxsləri, həm hüquqi şəxsləri, həm dövlətləri, həm də şirkətləri əhatə etməlidir. İnsanlara zülm edən, istər siyasi, istər mədəni, istərsə də iqtisadi sahədə xalqların hüquqlarını tapdalayan hər kəs mütləq mühakimə olunmalıdır.
Bu hökmlərin icrasının dayağı isə bir tərəfdən xalqların maarifləndirilməsi, digər tərəfdən isə onların öz hüquqlarını mümkün qədər müdafiə edə bilmələri üçün gücləndirilməsidir.
Ədalətli qisas İslam məhkəmə sistemi, aydın hökmlər və güclü icra mexanizmi tələb edir
Mənim fikrimcə, qisasın həyata keçirilməsinin yollarından biri İslam mühakiməsinə əsaslanan bir məhkəmə sisteminin yaradılmasıdır. Belə bir məhkəmə vasitəsilə hər bir şəxs və qurum haqqında hökm açıq şəkildə müəyyən edilməlidir. Bu hökmlərin bir qismi tam aydındır, bəzilərində isə müəyyən qeyri-müəyyənlik ola bilər. Lakin hökm dəqiqləşdikdən sonra onun icrası üçün də lazımi imkanlar yaradılmalıdır. Hökmün icrası özü də ayrıca planlaşdırma tələb edir.
Bu gün beynəlxalq məhkəmə institutlarını yaradanlar da öz qərarlarının icrası üçün dayaq formalaşdırıblar. Bu dayaqlar beynəlxalq sistemdən tutmuş, hətta hökmlərin icrasını təmin edən hərbi gücə qədər uzanır.
Buna görə də terrorun qarşısını almaq və qisas qüdrətinə sahib olmaq üçün hökmü icra edə biləcək imkanlar sistemini mütləq formalaşdırmalıyıq. Yəni həm hökm çıxarılmalı, həm də həmin hökm icra edilməlidir. Aydın olmalıdır ki, bu terror deyil; əksinə, hökm verən məntiqli və ədalətli bir məhkəmə sistemidir. Necə ki, Allah-Taala buyurur:
> «وَلَكُمْ فِي الْقِصَاصِ حَيَاةٌ يَا أُولِي الْأَلْبَابِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ»
«Ey ağıl sahibləri! Qisasda sizin üçün həyat vardır. Bəlkə bunun sayəsində təqvalı olasınız.»
(Bəqərə surəsi, 179-cu ayə)
Əslində, qisas aradan qaldırılsa, bəşər cəmiyyətinin həyatı təhlükə altına düşər.
Qisasın mühüm funksiyalarından biri haqq cəbhəsinin batil cəbhəsi qarşısında çəkindirici gücünü təmin etməkdir. Düşmən müxtəlif cinayətlər törədir və əgər bu sahədə qüvvələr nisbəti onların xeyrinə dəyişərsə, İslam dünyasının və haqq cəbhəsinin təhlükəsizliyini pozacaq.
Buna görə də qisas elə bir məsələ deyil ki, ondan imtina etmək mümkün olsun. Qisas sahəsində qüvvələr nisbətini qorumaq üçün mütləq plan hazırlanmalıdır. Elə buna görə də qeyd etdim ki, bunun dayağı İslam məhkəmə sistemi ola bilər.
Əgər hələ beynəlxalq səviyyədə İslam əsaslı məhkəmə sistemi formalaşmayıbsa, heç olmasa öz ölkəmizdə bu məsələyə ciddi diqqət yetirilməlidir. Doğrudur, beynəlxalq İslam məhkəmə sistemi hələ yaradılmayıb və onun institusional quruluşu formalaşmayıb. Halbuki mənim qənaətimcə, belə bir struktur mütləq yaradılmalıdır.
Biz hazırda yeni dünya nizamının formalaşdığı bir dövrdə yaşayırıq və bu mərhələnin əsas zərurətlərindən biri yeni institutların yaradılmasıdır. Özümüz üçün yeni müttəfiqlik mexanizmləri müəyyən etməliyik. Bu çərçivədə Qərbin beynəlxalq məhkəmə sisteminə paralel fəaliyyət göstərəcək beynəlxalq İslam məhkəmə sisteminin yaradılması ən vacib və əsas addımlardan biridir.
Bu hərəkat tamamilə məntiqi yanaşmaya əsaslanır. Bu cür addımların terror və ya zorakılıq kimi təqdim edilməsinə yol vermək olmaz. Əksinə, bunlar möhkəm hüquqi əsaslara söykənən, qanuni və aydın məhkəmə fəaliyyətinin tərkib hissəsi olmalıdır və mütləq icra mərhələsinə çatmalıdır. Bu məhkəmə sistemi elə bir dayağa malik olmalıdır ki, təkcə terrorun qarşısını almasın, eyni zamanda qisası həyata keçirmək qüdrətinə də sahib olsun.
Biz terror qarşısında geri çəkilməyəcək və qisas alacağıq. Çünki qan tələb etmək bizim haqqımızdır. Lakin bilməliyik ki, pak və dəyərli bir qan töküldükdə, bu hadisə onun qan bahasını gerçəkləşdirəcək böyük bir hərəkatın başlanğıcına çevrilməlidir.
Məsələn, Aşura hadisəsində intiqam prosesi mövcuddur. Ancaq düşünmək lazımdır ki, bu intiqam necə həyata keçirilməlidir? Həqiqi intiqam ümmətin Aşurası fonunda gerçəkləşməlidir. Yəni cəmiyyət düşməni tanımalı, bəsirət qazanmalı, öz mövqeyini müəyyən etməli və cəbhəsini seçməlidir. Bu yolda iradə və mənəvi möhkəmliklə yanaşı, nəzəri və əməli imkanların – həm "sərt", həm də "yumşaq" gücün – hazırlanması zəruridir ki, nəticədə İmam Zamanın (ə.f.) rəhbərliyi altında həqiqi intiqamı gerçəkləşdirəcək böyük bir hərəkat formalaşsın.
Bu mənəvi kamilləşmə mərhələləri Aşura ziyarətində bəyan edilmişdir. Əgər Aşura hadisəsinə yalnız bir gün davam etmiş qısa bir döyüş kimi baxsaq, onu tarixdəki digər müharibələrdən fərqləndirən cəhətlər az görünər. Lakin anlayanda ki, bu hadisə elə böyük bir həqiqətdir ki, yeri, göyü və bütün İslam aləmini sarsıdıb, onda onun əsl mahiyyətini dərk etmiş olarıq. Necə ki, Aşura ziyarətində oxuyuruq:
> «عَظُمَتِ الرَّزِيَّةُ وَجَلَّتْ، وَعَظُمَتِ الْمُصِيبَةُ بِكَ عَلَيْنَا وَعَلَى جَمِيعِ الْإِسْلَامِ، وَجَلَّتْ وَعَظُمَتْ مُصِيبَتُكَ السَّمَاوَاتِ عَلَى جَمِيعِ أَهْلِهَا...»
"Bu müsibət nə qədər böyük və ağırdır! Sənin müsibətin bizim və bütün İslam ümmətinin başına gələn ən böyük müsibətdir. Sənin müsibətin göylərin bütün sakinləri üçün də böyük və ağır olmuşdur..."
Şəhidlər ağası həzrət İmam Hüseyn (ə) həm qəhrəmancasına, həm də son dərəcə məzlum şəkildə həyata keçirdiyi qiyamla dünyanı dəyişdirdi. Bu böyük hərəkat sonrakı mərhələlərdə intiqam proqramına çevrilir.
İstəsək də, istəməsək də, bütün aləmin qüvvələri bu pak qan uğrunda səfərbər edilir ki, onun intiqamı alınsın. O gündə nazil olan, lakin "sonra gəlmələri" tapşırılan mələklərdən tutmuş, tarix boyu formalaşan ümmətin bütün imkanlarına qədər – elə bir ümmət ki, tarixi bəsirət qazanır, cəbhələri tanıyır və haqqla batili bir-birindən ayırmağı bacarır.
Bu mübarizə İbn Ziyadla Ömər ibn Sədin İmam Hüseynə (ə) qarşı savaşı deyil, hətta Yezidlə İmam Hüseyn (ə) arasında baş verən qarşıdurma da deyil. Bu, iki tarixi cəbhə arasında gedən mübarizədir.
«فَلَعَنَ اللَّهُ أُمَّةً...»
Bu hadisə zaman keçdikcə cəbhələşməyə çevrilir; bəraətə, yəni böyük cihada (cihadi əkbər deyil, Qurandakı mənada cihadi kəbirə) çevrilir ki, düşmən haqq cəbhəsini öz içində həll edib yox edə bilməsin. Sonra bu proses səfərbərliyə və döyüşə gətirib çıxarır və nəhayət, İmam Zamanın (ə) bayrağı altında qan tələb etməklə nəticələnir. Bütün bu mərhələlər Aşura oxu ətrafında həm fərdi, həm də ictimai təkamül yolunu formalaşdırır.
Bu yol tamamlandıqda elə bir cəbhə yaranacaq ki, ilahi yardımla bu böyük missiyanı həyata keçirəcək İmam Zamana (ə.f) ehtiyac duyacaq. Həqiqi qan intiqamı bu qədər sadə baş vermir. Bu yalnız bütün aləmin qüvvələrini bu məqsəd uğrunda səfərbər edəcək İmam Zamanın (ə.f) rəhbərliyi ilə mümkün olacaq.
Deməli, söhbət çox böyük bir ilahi layihədən gedir. Bu layihənin ilk şərti intiqamı alınmalı olan qanının əzəmətini dərk etməkdir. Hadisə bütün böyüklüyü ilə tanınmalı, sonra düşmən cəbhəsi ilə haqq cəbhəsi ayırd edilməli, bu iki cəbhə arasında aydın mövqe və döyüş cəbhələşməsi formalaşmalıdır. Məsum İmamlar (ə) bu yolu davam etdiriblər və biz də həmin böyük rəhbərlərin müəyyən etdiyi ilahi proqram çərçivəsində hərəkət etməliyik.
Bu layihə, bir tərəfdən çeviklik və vaxt itirməmək tələb edir – necə ki, bir saatın belə əldən verilməsinə yol vermək olmaz – digər tərəfdən isə bu, heç də tələsik və hazırlıqsız nəticə əldə etmək anlamına gəlmir. «سَارِعُوا» (tələsin) və «سَابِقُوا» (bir-birinizi qabaqlayın) ilahi çağırışları mövcuddur, lakin belə böyük bir hərəkat möhkəm təməl və zəruri hazırlıq mərhələləri tələb edir.
Belə bir məhkəmə sistemi həm hökm çıxarmalı, həm də onu icra etməlidir ki, bütün dünya bizim qərarlarımızın ağlabatan və ədalətli hüquqi sistemə əsaslandığını görsün. Çünki Allah-Taala buyurur: «وَلَكُمْ فِي الْقِصَاصِ حَيَاةٌ يَا أُولِي الْأَلْبَابِ»
«Ey ağıl sahibləri! Qisasda sizin üçün həyat vardır.» (Bəqərə, 179) Əgər qisas prinsipi bəşər cəmiyyətindən götürülsə, insan həyatının özü təhlükə altına düşər.
Qisasın əsas funksiyalarından biri haqq cəbhəsi üçün batil cəbhəsi qarşısında çəkindirici qüvvə yaratmaqdır. Düşmən qüvvələr nisbətinin öz xeyrinə olduğunu hiss edərsə, İslam dünyasının təhlükəsizliyini pozacaq. Buna görə də qisas sahəsində qüvvələr tarazlığını təmin edəcək planların hazırlanmasından imtina etmək olmaz. Hətta beynəlxalq İslam məhkəmə sistemi hələ tam formalaşmayıbsa belə, heç olmasa bu sahənin əsasları ölkə daxilində qurulmalıdır.
Unutmaq olmaz ki, həqiqi intiqam strateji səbir və ilahi tədbir əsasında həyata keçirilir. Rəvayətlərdə bildirilir ki, İmam Zaman (ə.f.) baş verən hadisələr qarşısında səbir edir. Çünki o, «Allahın tədbir sirlərinin xəzinədarıdır.» Buna görə də bu planın uzunmüddətli olduğunu deyiriksə, səbəbi budur ki, əvvəlcə haqq cəbhəsi formalaşmalı, möminlə münafiqin yolu ayrılmalı, iman müxtəlif mərhələlərdə kamilləşməlidir. Nəticədə elə bir cəbhə meydana gəlməlidir ki, maddi maraqlar üçün deyil, «Ya lə sārātəl-Hüseyn» şüarı ilə meydana çıxsın. İnsan bu səviyyədə tərbiyə olunmasa, şəxsi maraqları ilə hərəkət edər və bu artıq İmam Hüseynin (ə) qanının həqiqi intiqamı sayılmaz.
Məhz bu baxımdan Şəhid Ayətullah Seyid Əli Xameneinin Şəhid Qasım Süleymaninin şəhadətindən sonra buyurduğu «sərt intiqam – amerikalıların bölgədən çıxarılmasıdır» kəlamı həmin böyük strateji planın nümunəsidir. İşğalçıların bölgədən çıxarılması üçün hazırlanan planı qan tələb etmə və qisasdan ayrı təsəvvür etmək olarmı? Əlbəttə ki, yox.
Biz iki istiqamətdə plan qurmalıyıq: biri son nəticədə gerçəkləşəcək intiqam üçün qüdrətin hazırlanması (iʿdādül-quvvə), digəri isə qisasın icrası üçün dəqiq proqramlaşdırmadır. Bu fəaliyyətin adı əsla terror deyil. Bu, düşmənin terroruna verilən cavab və ədalət hökmünün icrasıdır. Bu gün düşmənin bazalarını hədəfə almaq üçün raket və pilotsuz uçuş aparatları istehsal etdiyimiz kimi, təcavüzkarların qisasının həyata keçirilməsi üçün də ayrıca plan hazırlamalıyıq.
Mən hesab edirəm ki, dünya miqyasında İslam əsaslı bir məhkəmə hakimiyyətinin yaradılmasına ehtiyac var. Bu məhkəmə təkcə bizim hüquqlarımızı deyil, zülmə məruz qalan bütün insanların hüquqlarını müdafiə etməlidir. Xalqların siyasi, mədəni və iqtisadi hüquqlarını pozan, günahsız insanların qanını tökən dövlətlər, şirkətlər, hüquqi və fiziki şəxslər açıq məhkəmədə, vəkillərinin iştirakı ilə mühakimə olunmalıdır.
Bu layihənin icra təminatı isə xalqların maarifləndirilməsi və onların öz hüquqlarını müdafiə edə biləcək səviyyədə gücləndirilməsindən keçir.
İlahi qanunundan milli iradəyə qədər: Qələbənin əsas yolu
Biz qəti şəkildə bilməliyik ki, haqq qalibdir və haqq ilə batilin hər qarşıdurmasında bizim rəvayətimiz qələbə rəvayəti olmalıdır. Bu, nə xəyal, nə də təsəvvürdür. Bu mübarizə daim qələbə istiqamətində irəliləyir, lakin bu qələbənin öz ilahi qanunları vardır.
Əvvəlcə şəhid Ayətullah Seyid Əli Xameneinin bir kəlamını xatırlatmaq istəyirəm:
«Mənim bu ölkənin gələcəyinə olan ümidim və baxışım son dərəcə aydındır. Mən bilirəm ki, uca Allah bu xalqı ən yüksək mərtəbələrə çatdırmağı iradə etmişdir.
Bilin ki, inşallah, İran xalqı İslamın və İslam Respublikasının bərəkəti ilə, heç bir şübhə olmadan, ən ali məqamlara çatacaq. Bu böyük xalq, dünya miqyasında Renessans sivilizasiyasına qarşı yeni bir sivilizasiyanın və böyük bir hərəkatın bayraqdarıdır. Bilin ki, düşmənin fitnəsi, təxribatı, hücumu və zərbələri heç bir nəticə verməyəcək və həqiqi mənada düşmən heç bir iş görə bilməyəcək.»
Mənim sualım budur: Düşmən doğrudanmı nəyəsə nail olub, yoxsa olmayıb?
"Düşmən heç bir iş görə bilməyəcək" ifadəsinin mənası bu deyil ki, siz düzgün dayanıb düzgün proqram qurduğunuz halda düşmən sizə iqtisadi və ya hərbi zərbə vura bilməz. Bunun mənası budur ki, siz öz məqsədlərinizə çatacaqsınız, düşmən isə öz məqsədinə çatmayacaq.
Bu ifadənin mənası nədir? Əgər şəhid Ayətullah Seyid Əli Xamenei buyururdusa ki, "Amerika heç bir iş görə bilməyəcək", məgər bunun mənası o idi ki, Amerika bizə iqtisadi təzyiq göstərə bilməz? Halbuki Amerika dünyanın ən böyük iqtisadi gücünə, ən böyük hərbi qüdrətinə malikdir və dövlətlərlə, xalqlarla ən geniş əlaqələrə sahibdir.
Elə isə niyə bizə çətinlik yarada bilir? Bu cür düşüncə sadəlövhlükdür. Hətta heç bir uşaq belə belə düşünməz. Bəs nə üçün şəhid rəhbərimiz bu sözləri deyirdi?
Şəhid rəhbərimiz burada buyurur ki, biz qalibik və düşmən heç bir iş görə bilməyəcək. Yəni düşmənin əsas məqsədi nədir? Düşmən bu xalqı öz dünya nizamının içində həzm etmək, onun mədəniyyətini, siyasətini və iqtisadiyyatını – şəhid rəhbərimizin ifadəsi ilə desək – məğlub etmək istəyir. Bu "məğlub etmək" yalnız iqtisadi sahə ilə məhdudlaşmır.
Düşmən hiss edir ki, onun mədəniyyətinə qarşı yeni bir bayraq ucalıb və dünya səhnəsində yüksəlməkdədir. O, bu bayrağı endirib onu öz daxilində həzm etmək istəyir. Amma buna nail ola biləcəkmi? Xeyr. Bu tikə onun həzm sistemi üçün həddindən artıq böyükdür.
Bəlanın içində təcəlli edən gözəllik – haqqın məğlubedilməzliyinin həzrət Zeynəb misalı
İlahi yoldan uzaqlaşdığımız zaman məğlub oluruq. Lakin Allahın yolu heç vaxt məğlubiyyətə uğramır.
Həzrət Zeynəb Kübra (s.ə.), şəhid rəhbərimizin dili ilə desək, "Təbyin cihadı"nın ilk öncüsü idi. Aşura hadisəsinin ilk doğru rəvayətini məhz o təqdim etdi. Əks halda düşmən bu hadisəni tamamilə başqa cür təqdim edəcəkdi.
Həzrət Zeynəbin rəvayəti qələbə rəvayətidir.
Zahirən baxdıqda, Aşuradan daha ağır bir zərbə tarixdə olmayıb ki, şeytan cəbhəsi haqq cəbhəsinə vursun. Elə bir müsibət idi ki, onun əks-sədası ilahi aləmdə də duyuldu.
Düşmən bu hadisəni qəti məğlubiyyət kimi təqdim etməyə çalışırdı. Onların məntiqi belə idi: "Yarım günün içində kişiləri öldürüldü, qadınları əsir alındı və hər şey bitdi."
Amma doğrudanmı İslam bitdi? Xeyr. Əksinə, İslam əbədi qaldı.
Şamda bir nəfər İmam Səccada (ə) dedi:
"Gördünüzmü, siz məğlub oldunuz?"
İmam buyurdu:
"Səbir et. Qoy müəzzin azan versin. O zaman məlum olacaq ki, qalib kimdir – bizim yolumuz qalacaq, yoxsa sizin yolunuz?"
Qələbə nədir?
Bəzən zahirdə ağır zərbələr alırıq. Necə ki, Uhud döyüşündə belə oldu. Amma həzrət Zeynəb Kübranın (s.ə.) baxışı məhz Qurani-Kərimin bizə öyrətdiyi baxış idi.
Bütün hörmətli dinləyicilər, hamımız Kufə valiliyində baş vermiş o tarixi səhnəni xatırlayırıq. O zaman Kufə, İmam Əli ibn Əbu Talib (ə) hakimiyyətinin mərkəzi idi. İndi isə İmam Hüseyn ibn Əli (ə)-ın mübarək başı İbn Ziyadın qarşısında idi və Əhli-beyt (ə) əsir kimi ora gətirilmişdi. Həmin an Bəni-Üməyyə özünü tam qalib hesab edirdi. İbn Ziyad təkəbbür və kobudluqla həzrət Zeynəbə (s.ə) üz tutaraq dedi: "Gördünmü, Allah qardaşınla nə etdi? Allahın işini necə gördün?"
Həzrət cavabında buyurdu:
«ما رأیتُ إلّا جمیلاً»
«Mən gözəllikdən başqa heç nə görmədim.»
Beləliklə, o, iki fərqli yolu bir-birindən ayırdı: Allah yolu və şeytan yolu. Sizin – Bəni-Üməyyənin – yolu mümkün olan ən çirkin yoldur. Öldürmək və əsir almaq üzərində qurulmuş bir yoldur. Bu gün də düşmənlərin gördüyü iş elə budur. Amma Allahın yolu başdan-başa gözəllikdir.
Daha sonra həzrət Zeynəb (s.ə) Qurani-Kərimin iki həqiqətinə işarə edərək buyurdu:
هؤلاء قوم کتب الله علیهم القتل، فبرزوا إلی مضاجعهم، وسیجمع الله بینک وبینهم، فتحاج وتخاصم.
> «Bunlar Allahın şəhadəti onlar üçün yazdığı insanlardır. Onlar öz şəhadət məkanlarına doğru getdilər. Allah səninlə onları bir yerə toplayacaq və o zaman mühakimə və mübahisə baş verəcək...»
Onlar Allahla şəhid olmaq barədə əhd bağlamış insanlar idilər. Uca Allah da bu aşiqanə əhdi qəbul etdi. Onlar bütün maneələri aşaraq əhdlərinə sadiq qaldılar və qanları bahasına bu vəfalarını təsdiqlədilər. Məgər bu məğlubiyyətdirmi? Əsla yox! Bu, məqsədə çatmaq və həqiqi qələbədir.
Allahla bağladığı əhdə canı bahasına sadiq qalan insan məğlub sayıla bilərmi?
İmam Əli ibn Əbu Talib (ə) Siffeynə gedərkən Kərbəla torpağından keçərkən həmin məkan haqqında buyurmuşdu ki, bura "aşiqlərin şəhadət məkanıdır". Belə bir məqam nə ondan əvvəl olmuşdu, nə də ondan sonra təkrar olunacaq.
Bu baxış məğlubiyyət baxışı deyil. Əksinə, Qurani-Kərimin bu ayəsinin həqiqi təcəssümüdür:
«مِنَ الْمُؤْمِنِینَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَیْهِ فَمِنْهُمْ مَنْ قَضَیٰ نَحْبَهُ وَمِنْهُمْ مَنْ یَنْتَظِرُ».
> «Möminlər arasında elələri vardır ki, Allahla bağladıqları əhdə sadiq qaldılar. Onlardan bəzisi əhdini yerinə yetirdi, bəzisi isə gözləməkdədir.»
Möminlərin Allahla bağladıqları bir əhd vardır. Necə ki, İmam Əli ibn Əbu Talib (ə) buyururdu, bu ayənin ən bariz nümunələri elə onun özü, Həmzə ibn Əbdülmüttəlib və Cəfər ibn Əbu Talib idi. Onlar Allahla əhd bağlamışdılar ki, son nəfəsədək İslamı və Məhəmməd Peyğəmbər (s) gətirdiyi müqəddəs yolu müdafiə edəcəklər. Onlar əhdlərinə vəfa etdilər və şəhid oldular. İmam Əli (ə) isə onlara qovuşacağı günü gözləyirdi.
Allah yolunda şəhid olmaq məğlubiyyətdirmi?
İmam Əlinin (ə) Kufə məscidinin mehrabında şəhid olması məğlubiyyət idi, yoxsa qələbə?
Bu, xəyal və ya təsəvvür deyil. Şəhidlik qələbənin özüdür.
Düşmən İmam Hüseyn ibn Əli (ə)-ın müqaviməti qarşısında iddia etdiyi bütün prinsipləri tapdalamağa və öz çirkin simasını ortaya çıxarmağa məcbur olduqda, bu artıq batil məntiqinin süqutunun başlanğıcı və dünya mədəniyyətində köklü dönüşün ilk addımıdır.
Haqq cəbhəsi ilə batil cəbhəsinin qarşıdurması daim qələbə istiqamətində irəliləyir. Çünki Allahla bağlanan əhdə sonadək sədaqət göstərmək, hətta zülmün və məzlumluğun ən ağır anlarında belə, tarixin dərinliklərinə oyanış və qələbə toxumu səpir.
Tənqid qələbə yolunda, haqq cəbhəsinin yenidən qurulması və batilin rüsvay edilməsi
Mömin mütləq özünə qayıtmalı və özünü tənqid etməlidir. Əslində, tənqid yalnız qələbə yolunda məna kəsb edir; mütləq məğlubiyyətin nə tənqidi, nə də səbəblərinin araşdırılması olur. Buna görə də biz heç vaxt öz rəvayətimizi məğlubiyyət rəvayətinə çevirməməliyik.
Əgər siz qələbə yolunda irəliləyirsinizsə və qələbə proqramınız varsa, elə həmin proqram daxilində özünüzü yenidən qura, çatışmazlıqları müəyyən edə, möminlərin sırasını münafiqlərin sırasından ayıra bilərsiniz. Əslində, ilahi peyğəmbərlərin uzunmüddətli proqramlarından biri də məhz möminlə münafiqin cəbhəsini bir-birindən ayırmaq olmuşdur.
Qurani-Kərimdə də bu həqiqətə işarə olunmuşdur. Ayənin zahiri Məkkənin fəthi haqqındadır. Allah-taala buyurur ki, əgər Məkkədə möminlər olmasaydı, kafirlərin işi daha tez bitərdi. Rəvayətlərdə də bildirilir ki, zühurun gecikməsinin səbəblərindən biri də məhz cəbhələrin ayrılmasıdır. Qarşı cəbhədə qalmış möminlər ayrılıb Həzrət Məhdiyə (ə.f) qoşulmalıdırlar. Digər tərəfdən isə bəziləri iman cəbhəsindən uzaqlaşıb qarşı tərəfə keçəcəklər. İlahi proqram elə qurulub ki, yolunu dəyişmək imkanı mövcuddur; ola bilər ki, bir mömin küfrə yönəlsin, bir kafir isə imana gəlsin.
Deməli, qələbə proqramı məntiqə, dəlilə və cəbhələrin ayrılmasına əsaslanan bir proqramdır. Bu yolda cəbhələr bir-birindən ayrılır, haqq və batil daha aydın görünür. Bu, Allahın böyük proqramıdır.
Əgər biz haqq yolunda möhkəm dayansaq, düşmən qaçılmaz olaraq rüsvay olacaq. Əmirəlmöminin Həzrət Əli (ə) buyurduğu kimi, xalis batilin heç vaxt tərəfdarı olmur. Buna görə də batil həmişə özünü haqqla qarışdırır ki, insanların düşüncələrinə və qəlblərinə hakim ola bilsin. Şeytan da məhz bu yolla nüfuz edir.
Haqq, insan hüquqları, azadlıq və xalqların müdafiəsi şüarlarını səsləndirənlər, siz müqavimət göstərdikdə, məcbur olub maskalarını çıxarırlar. Elə həmin vaxt Amerikanın və Qərbin imperiyası bütün çılpaqlığı ilə üzə çıxır və məlum olur ki, demokratiya, azadlıq və insan hüquqları adı ilə təqdim olunan sistem əslində ən zalım və ən qəddar hegemonluq sistemlərindən biridir.
Şəhid ali dini lider Ayətullah Seyid Əli Xamenei “Əqsa tufanı” hadisəsi zamanı dəfələrlə buyururdu ki, artıq Qərb sivilizasiyasından danışmayın. Hansı sivilizasiyadan söhbət gedə bilər? Nə üçün bu hadisələr baş verir? Məgər onlar öz həqiqi simalarının açılmasını istəyirlər? Əsla. Lakin siz müqavimət göstərdikdə, onlar həqiqi simalarını göstərməyə məcbur olurlar.
Yezid və İbn Ziyad da heç vaxt şəhidlər ağası həzrət İmam Hüseynin (ə) qanını tökmək istəmirdilər. Onlar bunun ağır nəticələr doğuracağını bilirdilər. Lakin həzrət İmam Hüseyn (ə) möhkəm dayanıb beyət etmədikdə, onlar daxillərində gizlətdikləri həqiqəti üzə çıxarmağa məcbur oldular.
Həzrət İmam Hüseyn(ə) buyurdu:
> «لا أُعْطِيكُمْ بِيَدِي إِعْطاءَ الذَّلِيلِ وَلا أَفِرُّ فِرارَ الْعَبِيدِ»
Tərcüməsi: Mən sizə zəlil insanların verdiyi kimi əlimi uzatmayacağam və qullar kimi də qaçmayacağam.
Aşuranın məntiqi məhz budur: «هَیهاتَ مِنَّا الذِّلَّةُ» – Zillət bizdən uzaqdır!
Haqq cəbhəsi belə möhkəm dayandıqda, batil cəbhəsi öz həqiqi mahiyyətini göstərmək üçün zorakılığa əl atmağa məcbur olur. Məhz buradan qələbə yolu açılır. Allah-taala istəsəydi, şeytanın qurduğu sistemi bir gecənin içində darmadağın edə bilərdi. Lakin məsələ ondadır ki, aləmdə böyük bir hadisə baş verməlidir və həmin hadisə hazırda baş verməkdədir.
Əgər siz haqq yolunda olsanız, haqq qalib gələcək. Çünki haqqla batilin bu qarşıdurmasında Allah-taala haqq cəbhəsinin yanındadır.
Həzrət Zeynəb (s.ə.) İbn Ziyada dediyi sözlərlə məhz bunu anlatdı. O, ona başa saldı ki, əgər bu müharibənin bitdiyini və qalibin, məğlubun artıq müəyyən olunduğunu düşünürsə, çox dar düşünür. Bu mübarizə yenicə başlayıb. Allah-taala sizi elə bir gündə bir yerə toplayacaq ki, orada mübahisə və haqq-hesab olacaq və həmin gün əsl qalibin kim olduğu bəlli olacaq.
Deməli, bu qarşıdurmanın hökm verəni vardır və onun hökmünü verən Allah-taaladır. Allah-taala bütün bu çətinliklərin içində tarixi haqqın qələbəsinə və Həzrət Peyğəmbərin (s) ilahi proqramının gerçəkləşməsinə doğru istiqamətləndirməyi iradə etmişdir.
Səbir məntiqi və Allahın günlərinin böyük ilahi proqramdakı həqiqəti
Həzrət Peyğəmbər (s) dünyanı tövhid əsasında qurmaq və bütpərəstlik sistemini dağıtmaq yolunda ən ağır çətinliklərlə üzləşərkən buyururdu:
> ﴿فَاصْبِرْ حَتّىٰ يَحْكُمَ اللَّهُ﴾
Tərcüməsi: Səbir et, ta ki Allah Öz hökmünü versin.
(Yunus surəsi, 109-cu ayə)
Bu qarşıdurmanın hökmü vardır və o hökm Allahındır. Əgər siz bu böyük proqramın və onun içində gizlənən Allahın günlərinin (Əyyamullahın) əzəmətini dərk etməsəniz, məğlubiyyət hissinə qapılarsınız.
Allah-taala həzrət Musaya (ə) buyurmuşdur:
> ﴿وَذَكِّرْهُمْ بِأَيَّامِ اللَّهِ﴾
Tərcüməsi: Onlara Allahın günlərini xatırlat.
(İbrahim surəsi, 5-ci ayə)
Əyyamullah haqqın qələbə günləridir. Peyğəmbərlərin ilahi proqramı uğrunda möhkəm dayanan, çətinliklər qarşısında səbir və şükür edən insanlar üçün bu günlər yolun nişanələridir. Əyyamullah Fironun süqutundan başlayan, zühur, rəcət və Qiyamət günlərində zirvəyə çatan haqqın qələbə günləridir.
Proqram böyük olduqda, onun yetişmə mərhələləri də böyük olur. Peyğəmbərlərin əsas missiyası böyük insanlar yetişdirmək idi. Firon və fironçu sistemlər isə insanı mənəvi cəhətdən boşaltmağa çalışırdılar. Qərb sivilizasiyası da fironçu modeli ilə insanı elə yetişdirmək istəyir ki, onun bütün qorxusu və bütün tamahı yalnız dünyaya bağlı olsun və beləliklə, onu daha asan itaət altına alsın.
Lakin qələbə yolu, cəbhələri aydınlaşdıran, düşməni dostdan ayıran və möminləri iman mərhələlərində yüksəldən bir ümmət yetişdirmək yoludur. Bu, həzrət İmam Hüseynin (ə) qanının uğrunda axıdıldığı böyük ilahi proqramdır.
İndi əsas sual budur: Məgər hegemonluq cəbhəsi qısamüddətli perspektivdə öz məqsədlərinə çata bildimi?
Onlar bütün iqtisadi təzyiqlərə baxmayaraq, xalqların iradəsini dəyişdirə bildilərmi? Meydandakı reallıqlara baxdıqda görürük ki, qüvvələr nisbəti batil cəbhəsinin xeyrinə dəyişməyib. Əksinə, bir çox sahələrdə durğunluq və təzyiq mühiti haqq cəbhəsinin xeyrinə qırılıb.
Buna görə də, birincisi, aydın olur ki, onlar bu qarşıdurmada heç bir strateji nailiyyət əldə etməyiblər. İkincisi isə, haqq cəbhəsi ilə batil cəbhəsi arasındakı əsas fərq məhz burada üzə çıxır.
Qələbə rəvayəti Hədid surəsinin məntiqində: Şəhid tarixin məğlubu deyil, qalibidir
Allah-taala Hədid surəsində həzrət Peyğəmbərin (s) böyük ilahi proqramını bəyan edərkən möminlərin qarşısında çox uca bir üfüq açır. Bu proqramı bəyan etməzdən əvvəl surənin ilk altı ayəsi möhtəşəm tövhid ayələri ilə başlayır:
> هُوَ الْأَوَّلُ وَالْآخِرُ وَالظَّاهِرُ وَالْبَاطِنُ
Tərcüməsi: O, Əvvəldir, Axırdır, Zahirdir və Batindir.
(Hədid surəsi, 3-cü ayə)
Sanki Allah-taala əvvəlcə bu proqramın Sahibinin əzəmətini göstərir, sonra buyurur ki, Allaha və Onun Rəsuluna iman gətirin və malik olduqlarınızı bu yolda sərf edin.
Allah xəbərdarlıq edir ki, gecikməyin. Çünki fəthdən əvvəl və fəthdən sonra arasında çox böyük fərq vardır.
Quranın məntiqinə görə, qələbənin zahiri nəticələri görünməzdən əvvəl, fəth aşkar olmamışdan öncə İmamın yanında dayanmaq lazımdır. Əsl dəyər fəthdən əvvəl meydana daxil olan, canını və malını bu yolda fəda edən, zahiri nəticələr görünməmiş ilahi proqrama qoşulan insanlara məxsusdur.
Quran açıq şəkildə bildirir ki, onlar heç nə itirməyiblər. Allah yolunda verilən heç nə məhv olmur, əksinə, qat-qat artır:
> إِنَّ الْمُصَّدِّقِينَ وَالْمُصَّدِّقَاتِ وَأَقْرَضُوا اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا يُضَاعَفُ لَهُمْ وَلَهُمْ أَجْرٌ كَرِيمٌ
Tərcüməsi: Şübhəsiz ki, sədəqə verən kişilər və qadınlar, həmçinin Allaha gözəl bir borc verənlər üçün bu mükafat qat-qat artırılacaq və onlar üçün dəyərli bir mükafat vardır.
(Hədid surəsi, 18-ci ayə)
Allah onların sərf etdiklərini artırır və onları «əcri-kərim»ə (böyük mükafata) çatdırır. Hədid surəsi həmin mükafatın mahiyyətini Qiyamət səhnəsində izah edir.
Sonra Allah-taala bir addım da irəli gedərək buyurur ki, Allaha və Rəsuluna iman gətirənlər «siddiqlər» və «şəhidlər»dir. Yəni bu meydanın həqiqi qalibləri məhz onlardır.
Deməli, fəthdən əvvəl bu yolda canını fəda edən insan tarixdən silinmiş və ya uduzmuş hesab olunmur. Qələbə rəvayətinin əsas sütunlarından biri də budur: şəhid tarixin kənarına atılmış şəxs deyil, tarixin həqiqi qalibidir.
Ali-İmran surəsi də Uhud döyüşünü izah edərkən məhz bu qələbə məntiqini bəyan edir:
> وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا ۚ بَلْ أَحْيَاءٌ عِندَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ
Tərcüməsi: Allah yolunda öldürülənləri əsla ölü hesab etmə. Onlar diridirlər və Rəbbinin yanında ruzi alırlar.
(Ali-İmran surəsi, 169-cu ayə)
İlahi məntiqdə Allah yolunda şəhid olanlar ölü deyillər. Onlar diridirlər, Rəbbinin yanında ruzi alır və Allahın bəxş etdiyi nemətlərə görə sevinirlər.
Məhz burada tövhid dünyagörüşü ilə maddi və marksist baxış arasındakı əsas fərq üzə çıxır.
Yalnız maddi əsaslara söykənən nəzəriyyələrdə yolun ortasında həyatını itirən insanlar sanki tarixin arabasının altında əzilib başqalarının zirvəyə çatması üçün vasitəyə çevrilirlər. Bu baxışa görə onlar "tarixin uduzanlarıdır."
Lakin Quranın məntiqində şəhidlər heç vaxt tarixin uduzanları deyillər. Onlar artıq məqsədə çatmış, Allahın nemətlərindən bəhrələnən və gələcək nəsillərin yolunu da müşahidə edən insanlardır.
Quran buyurur ki, onlar hələ özlərinə qoşulmayan möminlərə görə sevinirlər və onlara müjdə verirlər. Yəni həm özləri qələbənin içindədirlər, həm də bu yolun davamını görürlər. Bu məqam dünyəvi uğurların hamısından daha yüksəkdir.
Əgər insan dünyada müəyyən zahiri nemətlər əldə edib sonra dünyadan köçərsə, bu, yalnız keçici bir faydalanma sayılır. Amma əgər insan haqq yolunda şəhid olarsa, onun haqqında demək olarmı ki, sadəcə azacıq mənfəət əldə edib? Əsla. Quranın məntiqində şəhadət keçici qazanc deyil, daha üstün həyata qovuşmaq və ilahi qələbənin özündə iştirak etməkdir.
Məhz buradan qələbə rəvayəti başlanır. Bu rəvayətə görə qələbə yalnız zahiri və dərhal görünən üstünlüklə ölçülmür. İlahi proqram uğrunda fəth aşkar olmamışdan əvvəl səmimi şəkildə dayanıb canını və malını fəda edən hər kəs tarixin qəti qalibləri sırasındadır.
Nahiyeyi-Müqəddəsə ziyarəti: Müsibət qələbə üfüqündə, məğlubiyyət hissində deyil
Nahiyeyi-Müqəddəsə ziyarəti başdan-başa müsibət və matəm bəyanıdır.
Seyid Mürtəzadan nəql olunan bir rəvayətdə – məşhur mətndən cüzi fərqlə – bu ziyarətin əvvəlində belə bir göstəriş verilir: insan qətlgahın yanında dayanmalı, əvvəlcə həmin on ayəni oxumalı, sonra isə Nahiyeyi-Müqəddəsə ziyarətini oxumalıdır.
Bunun səbəbi budur ki, əgər insan Aşura hadisəsinə yalnız müsibət prizmasından baxsa və Qurani-Kərimin bu hadisəyə verdiyi baxışı nəzərə almasa, onda məğlubiyyət hissinə qapıla bilər.
Halbuki Quranın məntiqi göstərir ki, şiə tarix boyu Aşuradan heç vaxt məğlubiyyət hissi keçirməyib. O, həmişə məzlumluq hissi ilə yanaşı, izzət hissini də yaşayıb. Məhz məzlumluq və izzətin bu vəhdəti şiəni formalaşdırıb və onu hərəkətə gətirib.
Əgər şiənin baxışında Aşura məğlubiyyət olsaydı, tarix boyu belə davamlı və böyük bir hərəkat heç vaxt meydana gəlməzdi.
İlahi məntiqdə qeybət məğlubiyyət deyil, peyğəmbərlərin böyük proqramının mərhələlərindən biridir
İlahi rəhbərin şəhadəti, hətta onun qeybə çəkilməsi belə, tövhid məntiqində heç vaxt məğlubiyyət sayılmır.
Necə ki, peyğəmbərlərin həyatında da elə dövrlər olmuşdur ki, onlar qeybətdə, gizli fəaliyyət şəraitində, tənhalıqda və zahirdə cəmiyyətdən uzaq yaşayıblar. Lakin bunların heç biri Allahın proqramının uğursuzluğu demək olmayıb.
Mərhum Şeyx Səduq Kəmalüddin kitabında nəql edir ki, bir yuxuda həzrət Bəqiyyətullahı (ə.f.) gördü. Həzrət ona buyurdu:
— Mənim barəmdə bir kitab yaz.
Şeyx Səduq ərz etdi:
— Mən artıq çoxlu kitablar yazmışam.
Həzrət buyurdu:
— Xeyr. Bu dəfə peyğəmbərlərin qeybət üsulu əsasında yaz.
Şeyx Səduq bu röyadan oyandıqdan sonra Kəmalüddin kitabını qələmə aldı. Bu hadisənin özü göstərir ki, qeyb məsələsi ilahi sünnədə kök salmış bir həqiqətdir və bundan əvvəl də peyğəmbərlərin risalət yolunda mövcud olmuşdur.
Peyğəmbərlər də həyatlarında qeyb və gizlilik dövrləri yaşamışlar. Bu dövrlər haqq yolunun dayanması deyil, ilahi proqram və tədbirin bir hissəsi olmuşdur. Əgər düşmən sizi müəyyən bir mərhələdə gizli yaşamağa, hicrətə və ya zahirdə susmağa məcbur edirsə, bu, mütləq məğlubiyyət demək deyil. Bəzən bu, daha böyük bir ilahi proqramın həyata keçməsi yolunda zəruri mərhələ olur.
Məsələn, həzrət Musanın (ə) Misirdən çıxaraq Mədyənə getdiyi dövrü ilahi proqramın məğlubiyyəti hesab etmək olarmı? Əsla. O dövr yetişmək, tərbiyə olunmaq, vəhy almağa, əsaya, Yədi Beyza möcüzəsinə və böyük ilahi missiyaya hazırlanmaq dövrü idi. O mərhələ məğlubiyyət deyil, böyük bir risalətin zühuruna hazırlıq idi.
Peyğəmbərlərin ilahi proqramına böyük baxmaq lazımdır. Peyğəmbərlərin proqramı şeytanın proqramından qat-qat böyükdür. Həm üfüqü daha genişdir, həm də davamı bu dünya ilə məhdudlaşmır. Bu proqram yalnız qısa bir tarixi dövrü əhatə etmir. Onun zühuru vardır, rəcəti vardır, bərzəxi vardır və Qiyaməti vardır. Belə bir baxışla artıq zahiri hadisələri maddi ölçülərlə, adi qələbə və məğlubiyyət meyarları ilə qiymətləndirmək olmaz.
Bütün arzusu yalnız maddi inkişaf, dünyəvi rifah və "Amerika arzusu" ilə məhdudlaşan insan təbii olaraq qələbə və məğlubiyyəti də həmin çərçivədə qiymətləndirir. Onun həyat tərzi, baxış üfüqü və mühakimə meyarı da elə həmin dünyagörüşündən qaynaqlanır. Halbuki tövhid məntiqində qələbə yalnız zahiri üstünlük və hakimiyyət əldə etməklə məhdudlaşmır.
Biz sadəcə sözlərlə reallığı ört-basdır etmək və ya təskinlik vermək istəmirik. Söhbət bundan gedir ki, insanın baxışı genişlənməsə, o, yolu düzgün görə və bu yolda irəliləməyin zəruri şərtlərini dərk edə bilməz. Uca üfüq olmadan düzgün təhlil də mümkün deyil.
Mən sizdən soruşuram:
Məgər şəhidlət ağası həzrət İmam Hüseyn (ə) və onun vəfalı səhabələri Kərbəlada heç nə əldə etmədilər və tam məğlub oldular ki, tarix başqalarını qalib yazsın?
Yoxsa həqiqi qələbənin zirvəsi məhz onlara məxsusdur?
Məgər
> ﴿يَا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ارْجِعِي إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةً مَرْضِيَّةً﴾
Tərcüməsi: Ey aram tapmış nəfs! Rəbbinə dön; sən Ondan razı, O da səndən razı olaraq.
(Fəcr surəsi, 27–28-ci ayələr)
xitabı məhz qətlgahın ortasında Allah dərgahına ən uca yaxınlıq və ən böyük qələbə məqamına yetişən həmin ruhlara aid deyilmi?
İnsan ilahi proqramın əzəmətini dərk etdikdə, Qurani-Kərimin bir çox ayələrini və həqiqətlərini tamamilə başqa cür anlayır. Belə olduqda Kərbəla artıq yalnız məzlumluq səhnəsi deyil; qələbənin ən ali təcəllisidir.
Məhz bu baxımdan Qurani-Kərimin bu mövzu ilə bağlı ayələri üzərində düşünmək və Nahiyeyi-Müqəddəsə ziyarətinnaməsini oxumaq insanı şəhadət, qeyb, ilahi sınaq və qələbə arasındakı dərin əlaqəni daha yaxşı dərk etməyə çatdırır.
Həqiqi qələbə; ilahi planlar sistemində «məğlubiyyət» anlayışına yenidən baxış
Səthi və maddi təhlillərdə haqq cəbhəsinin rəhbərlərinin şəhid olması və ya zahiri geri çəkilməsi "məğlubiyyət" kimi qiymətləndirilir. Halbuki bu baxış tövhid məntiqindən çox uzaqdır. Dini mədəniyyətdə əsas meyar Allahla bağlanan əhdə sədaqətdir. Allah-taala buyurur:
«مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ
"Möminlər arasında elələri vardır ki, Allahla bağladıqları əhdə sadiq qaldılar..."
(Əhzab surəsi, 23-cü ayə)»
İnsan bütün varlığını Allahla mübadilə edib qanını bu əhd yolunda fəda etdikdə, bu alış-veriş ilahi sistemdə mütləq qələbədir, məğlubiyyət deyil.
Sual budur: dünya kapitalizminin və qlobal imperializmin rəhbərləri uğrunda can verənlər hara çatırlar? Allah yolunda qiyam edənlər isə nəyi uduzublar?
Qurani-Kərim bu həqiqəti belə bəyan edir:
«فَاسْتَبْشِرُوا بِبَيْعِكُمُ الَّذِي بَايَعْتُمْ بِهِ
"Bağladığınız bu alış-verişə görə sevinin."
(Tövbə surəsi, 111-ci ayə)»
Haqq ilə batilin qarşıdurmasında hökm verən Allahdır. Allah haqq cəbhəsinin tərəfdarı olduğu üçün qələbə qətidir. Qurandakı
«أُذِنَ لِلَّذِينَ يُقَاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا...
"Zülmə məruz qaldıqları üçün onlarla vuruşanlara döyüş izni verildi..."
(Həcc surəsi, 39-cu ayə)»
və
«وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا...
"Allah yolunda öldürülənləri ölü hesab etmə..."
(Ali-İmran surəsi, 169-cu ayə)»
kimi ayələr göstərir ki, şəhadət son deyil, yeni bir qələbənin başlanğıcıdır.
İlahi plan: Dünya hesablamalarından daha böyük üfüq
Peyğəmbərlərin və Allah övliyalarının hərəkatı zühuru, rəcəti, bərzəxi və Qiyaməti əhatə edən böyük ilahi plandır. Dünyagörüşü yalnız maddi rifah və "Amerika arzusu" ilə məhdudlaşan insan qələbə və məğlubiyyəti də həmin dar çərçivədə qiymətləndirir.
Lakin bu böyük ilahi planın bir hissəsi olmaq üçün baxışlarımızı peyğəmbərlərin tarixi qədər genişləndirməliyik. İntizar məktəbi məhz bu böyük sivilizasiya yolunda addım-addım irəliləmək deməkdir.
Biz məğlubiyyəti söz oyunu ilə qələbə kimi təqdim etmirik. Əsl məğlubiyyət ilahi yoldan çıxmaqdır. İnsan Allahın vilayət yolundan uzaqlaşdığı anda məğlub olur.
Bu gün isə qarşı tərəfdə küfr və nifaqın qlobal cəbhəsi – kapitalist-liberal sistem dayanır. İran xalqı isə yeni ilahi dirçəlişin bayrağını bu maddi sivilizasiyaya qarşı qaldırmaq üçün ayağa qalxmışdır. Şübhəsiz ki, bu bayraq ucalacaq. Çünki Allahın təqdiri bu xalqın qələbəsini iradə etmişdir.
Qələbə yolunun əsas şərtlərindən biri də qlobal hegemonluğun formalaşdırdığı dövlət sərhədləri çərçivəsindən çıxaraq cəbhələri yenidən müəyyənləşdirməkdir.
Haqq cəbhəsi: Haqqı müdafiə edən hər kəs, hətta Fironun sarayında yaşayan mömin Ali-Firon (Fironun ailəsi) kimi insanlar.
Batil cəbhəsi: İslam aləmindəki münafiqlər və qlobal kapitalist sistemə bağlı qüvvələr, hətta zahirdə bizim coğrafiyada yaşasalar belə.
İnqilab Rəhbərinin müqavimət cəbhəsi haqqında işlətdiyi "ortaq tale" anlayışı adi siyasi əməkdaşlıqdan daha böyük məna daşıyır. Bu o deməkdir ki, biz qələbə yolunda vahid bir bədənik.
Bu böyük ilahi planda yolun içində olan insan qalibdir. İstər döyüş meydanında şəhid olsun, istərsə də yatağında dünyasını dəyişsin, əgər İmamla bağladığı əhdə sadiq qalıbsa, onun qələbəsi qətidir.
"Fəthdən əvvəl" dövründə malını və canını bu böyük ilahi plan uğrunda fəda edənlər tarixdə uduzanlar deyil, İslamın yeni sivilizasiya quruculuğunun öncül qalibləridir.
Qələbə yolunda iman və rəvayət münasibətinin strateji təhlili
Hər qələbə və hər irəliləyiş öz çətinlikləri və imtahanları ilə müşayiət olunur. Bu yolda möminanə və xeyirxah tənqid təkcə icazəli deyil, həm də zəruridir. Lakin xeyirxah tənqidlə dağıdıcı davranış arasında incə bir sərhəd vardır.
Bizim mədəniyyətimiz ayıb axtarma və alçaltma mədəniyyəti deyil. Mömin qardaşını təhqiramiz ifadələrlə çağırmaq və ya ayrı-ayrı şəxslərin səhvlərini bütöv bir cəbhəyə aid etmək nəinki problemi həll etmir, əksinə qələbə yolunda maneəyə çevrilir. Çünki düşmən də məhz bu nöqtəni hədəf almışdır.
Bu gün isə qlobal hegemonluğun bütün gücü ilə meydana çıxması qüdrətindən deyil, çıxılmaz vəziyyətdə qalmasındandır.
Onlar Allahın fitnəni aradan qaldırmaq üçün ayağa qaldırdığı bir xalqla qarşı-qarşıyadırlar; elə bir xalq ki, şəhidlərinin qanı düşmənin bütün fitnələrini külə döndərəcək.
Şəhadət: Bəndəliyin zirvəsi və sivilizasiya qələbəsi
Bu baxımdan müqavimətin böyük rəhbərlərinin uzun illər cihad etdikdən sonra şəhid olmaları son deyil, qələbənin zirvəsidir.
Doğru yolda ömrünü Allah yolunda keçirmiş, təxminən doxsan yaşında ikən ən zalım insanların əli ilə şəhid olan bir rəhbərin şəhadəti, ömür boyu etdiyi şəhadət duasının qəbul olunmasından başqa bir şey deyildir.
O, bütün varlığı ilə şəhadəti arzulayırdı və bu qanlı yüksəlişlə öz qələbəsini kamala çatdırdı.
Rəvayətlər müharibəsi; düşmənin əsas silahı
Qələbə yolunda ən böyük maneələrdən biri düşmənin formalaşdırdığı rəvayətdir. Düşmən xəbərləri öz maraqlarına uyğun tənzimləmək və güclü media təbliğatı vasitəsilə möminlərə "məğlubiyyət rəvayətini" qəbul etdirməyə çalışır. Hətta meydandakı reallıqlar bunun əksini göstərsə belə.
Qurani-Kərim möminlərə ciddi xəbərdarlıq edərək buyurur:
«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِن جَاءَكُمْ فَاسِقٌ بِنَبَإٍ فَتَبَيَّنُوا...
"Ey iman gətirənlər! Əgər bir fasiq sizə bir xəbər gətirsə, onu araşdırın ki, bilmədən bir qövmə zərər yetirib sonra etdiyinizə peşman olmayasınız."
(Hucurat surəsi, 6-cı ayə)»
Bu gün düşmən məhz belə "xəbər istehsal edən fasiq" rolundadır. Onun məqsədi haqq cəbhəsində parçalanma, fitnə və qarşıdurma yaratmaqdır.
Əgər biz öz cəbhəmizdə bədgümanlıq, başqalarının eybini araşdırmaq və qeybətə yol versək, əslində şeytanın planını öz əllərimizlə həyata keçirmiş olarıq.
Bunun əksinə olaraq, qlobal küfr və nifaq cəbhəsinə qarşı aydın mövqe tutmalı, Qərbə bağlı və İslam coğrafiyasına nüfuz etmiş nifaq cərəyanı ilə heç vaxt uzlaşmamalıyıq.
İmamın cəbhəsi, mütləq qələbənin meydanı
Nə üçün deyirik ki, bu yolda məğlubiyyət anlayışı yoxdur?
Çünki haqq cəbhəsi Allahın vəlisinə itaət edənlərin cəbhəsidir. Allahın vəlisi bu ilahi planın rəhbəri olduğu və ilahi əmrlər ona nazil olduğu müddətdə bu plan məğlubedilməzdir.
Bu cəbhədən ayrılmaq məğlubiyyət deməkdir. Lakin bu yolda qalmaq, hətta şəhadətlə nəticələnsə belə, mütləq qələbədir.
Əgər diqqətimizi Həzrət Bəqiyyətullahın (ə.f.) müqəddəs hüzuruna bağlasaq, artıq hadisələri qələbə rəvayəti ilə görəcəyik.
Müasir dövrdə qələbənin əlamətləri
Bəziləri qələbəni yalnız ani maddi qazanc kimi başa düşürlər. Halbuki bu yolun qələbələri sivilizasiya və tarix miqyasında baş verir.
Aşura məğlubiyyət idimi? Xeyr. O, tarix boyu davam edəcək qələbənin başlanğıcı idi.
Bu gün də diqqətlə baxsaq, böyük qələbələrin əlamətlərini görərik:
1. Sovet İttifaqının süqutu.
2. Liberal kapitalizmin təkqütblü dünya nizamının çökmək üzrə olması.
İnqilabın sabiq Ali dini lideri rəhbərliyinin ilk illərindən yeni müstəmləkəçilik və təkqütblü dünya layihəsi barədə xəbərdarlıq etmişdi. Bu gün isə həmin nizamın addım-addım dağılmasını müşahidə edirik.
Biz "qələbədən sonrakı mərhələdə" deyilik: Biz böyük qələbə yolunun içindəyik.
Bu böyük ilahi planı görə bilsək, bizim rəvayətimiz artıq xəyali qələbə deyil, qəti və gerçək qələbələr rəvayəti olacaq. Elə qələbələr ki, həzrət Sahibəz-Zamanın (ə.f) zühuruna zəmin hazırlayır.
Yeni dünya nizamına keçid: Müqavimətdən son qələbəyədək
Bu gün dünyada baş verən hadisələr ayrı-ayrı coğrafiyalarda baş verən toqquşmalar deyil, qlobal nizamın köklü şəkildə dəyişməsidir.
İnqilabın sabiq Ali dini liderinin şagirdlərlə görüşündə buyurduğu kimi, bu böyük dəyişimin əlamətləri artıq tam aydındır:
- Amerikanın addım-addım zəifləməsi;
- Dünya güc mərkəzinin Asiyaya keçməsi;
- Müqavimət düşüncəsinin qlobal bir paradigma kimi yayılması.
Bütün bunların artıq gerçəkləşdiyini kim inkar edə bilər?
İlahi iradə Amerikanın yaratdığı dünya nizamına qarşı ayağa qalxdıqda çoxları bir ümmətin maddi baxımdan böyük güclə üz-üzə gəlməsini məğlubiyyət hesab edirdi.
Lakin bu gün həmin kiçik görünən ideya nəhəng bir müqavimət okeanına çevrilmişdir.
Biz hərbi, təhlükəsizlik, siyasi, iqtisadi və idrak müharibələrinin müxtəlif mərhələlərindən keçmişik.
Bu qələbələr düşməni elə bir çıxılmaz vəziyyətə salmışdır ki, artıq birbaşa qarşıdurmadan başqa çıxış yolu görmür.
Düşmənin ödədiyi qiymət; bizim qələbəmizin göstəricisi
Bu gün çarəsiz qalan düşmən özü birbaşa meydana çıxmağa məcbur olmuşdur.
Bu artıq son mərhələdir.
Əgər bilmək istəyirsinizsə ki, qalibik, yoxsa yox, düşmənin bizə qarşı sərf etdiyi xərclərə baxın.
Qlobal hegemonluq məğlub olmuş bir dəstəyə qarşı heç vaxt bu qədər böyük maliyyə, hərbi və siyasi xərc çəkməz.
2001-ci ildə onlar İranla müharibə arzusunda idilər, lakin bunu açıq deməyə cəsarət etmirdilər.
Bu şəhadətlər şəhid Ayətullah Seyid Əli Xameneinin ifadəsi ilə desək, ümumi bir oyanış yaradır. Düşmən elə zənn edirdi ki, müqavimət rəhbərlərini fiziki cəhətdən aradan götürməklə hər şeyi bitirəcək. Lakin o, qələbə yolunda hərəkət edən bir xalqla qarşı-qarşıya olduğunu anlamamışdı.
Bu qanlar məğlubiyyət əlaməti deyil, əksinə, mücahidlərin Rəbbinə verdiyi əhdə sədaqətinin və maddi sivilizasiyanın süqutunun yaxınlaşmasının açıq sübutudur.
Biz elə bir yolda irəliləyirik ki, istər şəhid olaq, istərsə də düşmənə zərbə vuraq, qələbə haqq cəbhəsinin olacaq. Çünki bu cəbhə Həzrət Sahibəz-Zamanın (ə.f) inayəti və rəhbərliyi altında idarə olunur.
Xəbər verməkdən rəvayət qurmağa: Böyük ilahi planlar istiqamətində hərəkətin zərurəti
Məgər düşmənin dünya nizamını dağıtmaq, İslam aləmini və müqavimət cəbhəsini qeyri-sabit vəziyyətə salmaq planı iflasa uğramayıbmı? Bəli, məhz bu, həqiqi qələbələrin mənasıdır.
Bəs nə üçün bəziləri hələ də yalnız kiçik və ani qələbələr haqqında düşünürlər?
Başa düşmək lazımdır ki, qələbə ötəri bir hadisə deyil, böyük ilahi plandır.
Necə ki, İslam İnqilabın sabiq Ali dini lideri "böyük dəyişiklik" anlayışını vurğulayaraq bu yolun əzəmətini və çətinliyini bəyan edir, biz də bilməliyik ki, belə dəyişiklik adi çevrilmə deyil.
Baxışı dar olan insan peyğəmbərlərin yol yoldaşı ola bilməz.
Əhvalı kiçik hadisələrlə dəyişən, ən xırda uğur və ya çətinlik qarşısında ruhdan düşən insan nə Aşura miqyasında, nə də zühur miqyasında möhkəm dayana bilməz.
Əslində, qeyb dövründə İmam Zamanın (ə.f) ilahi planı yolunda şəhid olan şəxs sanki qələbə günündə İmamın ordusunda iştirak edənlərdəndir. Çünki o, məğlubiyyət planında deyil, qələbə planında hərəkət edir.
Medianın məsuliyyəti: Təfərrüatlar və xəbərin formalaşdırılması siyasəti arasında
Bu yolda media yalnız sadə xəbər verməklə kifayətlənməməlidir.
Böyük plan olmadan xəbər vermək, düşmənin ideoloji layihəsinin təsiri altına düşmək deməkdir.
Düşmənin xəbərləri formalaşdırmaq siyasəti vardır. Onlar öz ideoloji sistemi çərçivəsində bizim üçün məğlubiyyət rəvayəti qurur, psixoloji müharibə vasitəsilə düşüncələrimizi mənfi təsəvvürlərə yönəltməyə çalışırlar.
Media yalnız mənfi detallara diqqət yetirməklə fərqinə varmadan məğlubiyyət rəvayətini yaymamalıdır. Bu dövrdə medianın əsas vəzifəsi iki prinsipdən ibarətdir:
1. Həqiqi ümid yaratmaq (xəyali ümid yox); yəni çətinliklərin içində qələbə həqiqətini göstərmək.
2. Qələbə rəvayəti çərçivəsində problemləri təhlil etmək; yəni özümüzü islah etmək, haqq cəbhəsini zəiflətməmək.
Tənqid ilə eyib axtarma arasındakı sərhəd; iman dərəcələrinin idarə olunması
Haqq cəbhəsinin daxilində problemlərin təhlili zəruridir. Lakin bu, eyib axtarmağa və insanlara müxtəlif damğalar vurmağa çevrilməməlidir.
Biz xeyirxah tənqidlə möminləri nüfuzdan salmaq arasında aydın sərhəd qoymalıyıq.
Qurani-Kərim buyurur:
«أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَلَا تُبْطِلُوا أَعْمَالَكُمْ
"Allaha itaət edin, Peyğəmbərə itaət edin və əməllərinizi puça çıxarmayın."
(Muhəmməd surəsi, 33-cü ayə)»
Bu ayə bizə öyrədir ki, Allaha itaəti ixtilaf və parçalanma vasitəsinə çevirmək olmaz.
Biz insanların iman dərəcələrinə hörmət etməliyik.
Bizdən aşağı mərhələdə olan bir möminə təkəbbürlə "sən mömin deyilsən" demək düzgün deyil.
İmam Sadiqdən (ə) nəql olunan bir rəvayətdə bəzi səhabələr başqalarının davranışlarından şikayət etdikdə, İmam onları bir-birindən ayırmağa deyil, ata məhəbbəti və hikmətlə bir-birinə yaxınlaşdırmağa çalışdı.
Biz bilməliyik ki, hansı meydandayıq.
Bu gün biz rəvayətlər müharibəsinin içindəyik.
Əgər bizim rəvayətimiz böyük ilahi qələbə planının rəvayəti olsa, ən ağır böhranların içində belə qələbə həqiqətini göstərə biləcəyik.
Amma əgər rəvayətimiz pərakəndə xəbərlər və məqsədsiz informasiya üzərində qurularsa, fərqinə varmadan düşmənin psixoloji müharibəsinin alətinə çevriləcəyik.
Möminlər arasında əmr be məruf və nəhy əz münkər qarşılıqlı vilayət prinsipi üzərində qurulmuşdur.
Yəni möminlər bir-biri və İmamları ilə mənəvi bağlı olduqları üçün bir-birlərinə qarşı məsuliyyət daşıyırlar.
Buna görə də əmr be məruf və nəhy əz münkər (yaxşılığa dəvət pislikdən çəkindirmək) vacibdir. Lakin bu vəzifə qeybət, böhtan, istehza və əsassız damğalar olmadan yerinə yetirilməlidir.
Müqavimət cəbhəsinin böyük komandirlərinin, o cümlədən şəhid Həmzənin və digər rəhbərlərin şəhadətindən sonra təəssüf ki, bəzi insanlar birlik əvəzinə ixtilaf yaratdılar və uğursuzluqları bir-birinin üzərinə atmağa başladılar.
Halbuki əsas yol qələbə yoludur. Müqavimət xəttindən çıxmaq isə bu qələbə yolundan çıxmaq deməkdir.
Burada xüsusilə qeyd edilməli məqam şəhid Ayətullah Seyid Əli Xameneinin son otuz yeddi il ərzində nümayiş etdirdiyi səbir və dözümdür.
O həzrət xalqın seçiminə hörmət göstərərək və İslam hakimiyyətinin mahiyyətinin dəyişməsinə mane olan vilayəti-fəqih prinsipinə söykənərək, səbir və mülayimliklə yeni nəslin yetişməsi üçün şərait yaratdı və müxtəlif hökumətlərin fəaliyyətinin ümumi nəticəsini İslam İnqilabının mənafeyi istiqamətində yönəltdi.
Dövlətlərin gündəlik icra işlərinə birbaşa müdaxilə etmədən, rəhbərliyin əsas strateji vəzifələrinə diqqət yetirməsi göstərdi ki, ümumi rəhbərlik böyük baxış sahibi insanların işidir.
Bu baxımdan media və elmi fəaliyyət iki istiqamətin vəhdəti əsasında qurulmalıdır:
1. Meydanın rəvayəti – yəni praktiki hadisələr və icra prosesləri, bu, ixtisas və əməli təcrübə tələb edir.
2. İlahi əsaslar və nəzəri çərçivə – hadisələrə istiqamət verən düşüncə sistemi.
Əgər bu iki istiqamət bir-birindən ayrı düşərsə, meydanın rəvayəti İnqilabın ilahi düşüncə sistemindən uzaqlaşaraq məğlubiyyət rəvayətinə və ya başqa ideologiyalara yönələ bilər.
Buna görə də media və mütəxəssislər yalnız hadisələrin təfərrüatını danışmaqla kifayətlənməməlidirlər. Çünki düzgün ilahi nəzəri baza olmadan bu təfərrüatlar öz mənasını və istiqamətini itirir.
Digər tərəfdən, yalnız nəzəri məsələlərlə kifayətlənib meydandakı reallıqları nəzərə almamaq da kifayət etmir.
Bu iki istiqamətin vəhdəti düzgün rəvayətin qorunmasının və qələbənin əsas açarıdır.
Nəhayətdə, mömin cəmiyyətində konstruktiv tənqid islah məqsədi ilə və İslamın ədəblərinə – əmr be məruf və nəhy əz münkər prinsiplərinə riayət olunaraq həyata keçirilir, dağıtmaq və parçalanma yaratmaq məqsədi daşımır. Möminlər arasındakı vilayət münasibəti də məhz bu islahedici və səmərəli dialoqun zəminini yaradır.
Əmr be məruf və nəhy əz münkər (yaxşılığa dəvət pislikdən çəkindirmək) etmək haqqı yalnız o zaman gerçəkləşir ki, bunu yerinə yetirən şəxs özü də İmamın (ə) göstəriş və dəyərlərinə sadiq olsun. Bu münasibət qarşılıqlıdır. Necə ki, sən dostuna nəsihət etmək haqqına maliksən, o da sənə nəsihət etmək haqqına malikdir. Lakin əsas məsələ budur ki, əmr və nəhy eyib axtarmaq, qeybət etmək, böhtan atmaq və ya gizli araşdırma aparmaq demək deyil. Məqsəd hörməti qorumaqla islah etmək və doğru yola yönəltməkdir. Əmr və nəhy heç vaxt təhqirə, məsxərəyə, böhtana və ya mömini əsassız şəkildə kafir saymağa bəraət qazandırmır. Əsas prinsip səbir və mülayimlikdir. Necə ki, şəhid rəhbərimiz otuz yeddi il ərzində səbir və mülayimliklə yeni nəslin yetişməsi üçün zəmin hazırladı.
Möminlərə münasibətdə nəsihətin sərhədləri – islahdan eyib axtarmağa qədər
Möminlərlə münasibətdə bu mülayimlik olduğu halda, kafirlərə münasibətdə Qurani-Kərimin «اشداء علی الکفار» (Kafirlərə qarşı sərt, öz aralarında mərhəmətlidirlər) prinsipi hakimdir.
"Qələbə layihəsi"nin əsas sütunlarından biri dostla düşmənə münasibətin açıq şəkildə fərqləndirilməsidir. Uca Allah Qurani-Kərimdə həzrət İbrahimi (ə) gözəl örnək kimi təqdim edir.
Nə üçün? Çünki o, ilahi yolda öz silahdaşları ilə həmrəy idi, lakin kafir qövmü qarşısında qətiyyətlə dayanaraq buyururdu:
> إِنَّا بُرَآءُ مِنكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّهِ
"Biz sizdən və Allahdan başqa ibadət etdiklərinizdən uzağıq."
(Mumtəhinə surəsi, 4-cü ayə)
Bu gün də Qərb sivilizasiyasının tərəfdarlarına verilən açıq mesaj budur:
> بَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةُ وَالْبَغْضَاءُ أَبَدًا حَتَّىٰ تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ
"Siz yalnız tək Allaha iman gətirənədək bizimlə sizin aranızda əbədi düşmənçilik və kin vardır."
(Mumtəhinə surəsi, 4-cü ayə)
Buna görə də möminlərlə vilayət və mülayimliyi qorumaqla yanaşı, dinin əsas düşmənləri qarşısında qətiyyətlə dayanmalı, onların mədəniyyətinə meyl etməməliyik.
Kin və nifrət – düşmənlə normallaşmaya yox
İmam Xomeyni (r) quruculuq dövründə dəfələrlə vurğulayırdı ki, Amerika və keçmiş Sovet İttifaqına qarşı nifrət və ikrah qorunmalıdır ki, İslamın qüdrət bayrağı ucaldılsın. Bunun mənası budur ki, münasibətlərin süni şəkildə normallaşdırılmasını qəbul etməyək, buzları əritməyək və "Amerikaya ölüm!" şüarından əl çəkməyək; əksinə, onu sadəcə şüardan çıxarıb düşüncəyə, sonra isə əməli proqram halına gətirək.
Əgər hərəkətin başlanğıcı qəlbdən olmalıdırsa və düşmənə qarşı qəlbdəki qəzəb və nifrət sönərsə, onda biz kimlə dost olacağıq?
> إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ
"Həqiqətən, möminlər bir-birlərinin qardaşıdırlar."
(Hucurat surəsi, 10-cu ayə)
Lakin nifaq cəbhəsi və Əbu Süfyanın yolu ilə heç vaxt qardaşlıq münasibətimiz ola bilməz. Əbu Süfyanın övladları ki, Həzrət İmam (ə) qarşı qılınc çəkdilər, onlarla hansı dostluqdan söhbət gedə bilər?
İslamda qardaşlığın da mərhələləri vardır. İman qardaşlığı zahiri qohumluqdan fərqlidir. Hədisdə buyurulur:
> «اَلْمُؤْمِنُ أَخُ اَلْمُؤْمِنِ مِنْ أَبِيهِ وَ أُمِّهِ»
"Mömin, möminin ata-anasından olan qardaşı kimidir."
Bu iman qardaşlığının atası Əbun-Nur, anası isə Ümmür-Rəhmədir. Amma münafiqlə dostluq münasibəti yoxdur.
İlahi layihədə cəbhələrin ayrılması – Ühüddən Aşuraya
İlahi layihənin ağır imtahanlarında münafiqlər möminlərdən ayrılırlar. Ühüd döyüşündə də belə oldu. Qurani-Kərim buyurur:
> يُرِيدُونَ الدُّنْيَا
"Onlar dünyanı istəyirdilər."
(Ali-İmran surəsi, 152-ci ayədən)
Onların qarşısında isə həqiqi möminlər son nəfəsədək dayandılar. Həzrət Həmzə (ə) səksən yara aldı, Əmirəl-möminin Əli (ə) isə canını ovucunda tutaraq döyüşdü. Amma şəhid olmağı arzulayıb buna hazırlaşmayanlar döyüş meydanından qaçdılar və Həzrəti tək qoydular.
Ühüd məğlubiyyət deyildi; bu, Allahın layihəsinin bir mərhələsi idi. Əgər hadisələrə böyük baxışla yanaşmasaq və ilahi layihəni görə bilməsək, onun dərinliyini də dərk edə bilmərik. Bu layihənin bəzi hissələri bayraqdarın əlindədir və biz onların arxa planını bilmirik.
İmam Hüseyn (ə) Aşura gecəsi bu ayəni tilavət edirdi:
> مَا كَانَ اللَّهُ لِيَذَرَ الْمُؤْمِنِينَ عَلَىٰ مَا أَنتُمْ عَلَيْهِ حَتَّىٰ يَمِيزَ الْخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ ۗ وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيُطْلِعَكُمْ عَلَى الْغَيْبِ وَلَٰكِنَّ اللَّهَ يَجْتَبِي مِن رُّسُلِهِ مَن يَشَاءُ...
"Allah möminləri sizin olduğunuz vəziyyətdə qoymaz; nəhayət, murdarı pakdan ayırar. Allah sizi qeybə agah etməz. Lakin Allah Öz elçilərindən istədiyini seçər..."
(Ali-İmran surəsi, 179-cu ayə)
Bu, əslində Ühüd hadisəsinin davamıdır. Ayə düşmənə bildirir ki, Allah heç vaxt sizə imkan verməyəcək ki, daim möminləri öldürəsiniz və qarət edəsiniz. O, murdarı pakdan ayıracaq.
Ayənin davamında buyurulur:
> وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيُطْلِعَكُمْ عَلَى الْغَيْبِ
"Allah sizi qeybə agah etməz."
Yəni murdarın pakdan ayrılması Allahın qeyb aləminə aid planıdır və bu, sizin əlinizdə deyil.
Qələbə rəvayəti və düşmənin idrak müharibəsi
Bu böyük ilahi layihənin yalnız bir hissəsini görə və onun daxilində hərəkət edə bilərik. Vilayəti qəbul etməyin mənası da Allahın müəyyən etdiyi yol üzrə addımlamaqdır.
Biz həm qələbə rəvayətini qorumalı, həm də düşmənin məğlubiyyət rəvayətinin zehnimizə nüfuz etməsinə imkan verməməliyik.
Düşmən xəbər siyasəti və media imperiyası vasitəsilə idrak müharibəsi aparır. Heç kim "mən bundan təsirlənmərəm" deməməlidir.
Rəyiniz